Ik neem afscheid…

Een kwart eeuw kom ik als senior op Pelinello. Eerst alleen als speler, maar al vrij snel als leider van het toenmalige zesde elftal van de Peli’s. De ene keer ging ik met meer zin heen dan de ander. In het begin, eind vorige eeuw, was het namelijk vaak niet leuk om de kicksen (die in die tijd overigens nog maar één kleur hadden: zwart) aan te trekken en veld 5 op te lopen. Verliezen gebeurde me toen namelijk regelmatiger dan winnen. Een punt of tien per seizoen was maximaal waarbij een overwinning goed was voor twee punten. Veld 5 was wel ons veld. Afgeschermd met hoge struiken van bijna twee meter. Hoefde niemand ons geploeter en gepruts te zien. De goals van Marco ‘Stoitskov’ Hoiting incluis die steevast in de houten kantine na afloop van de wedstrijd pochte: “1-10 verloren, maar ik heb wel gescoord.”

Afzeggen gebeurde nog gewoon per telefoon. Door te bellen. Sms’en Appen had niemand nog van gehoord. Afbellen kon tot zeven uur op vrijdagavond. Ik had toen een selectie zonder ruggengraat. Zeg maar het Winsum of Noordpool of Poolster van deze tijd. En dan kon ik de hele vrijdagavond elftalleiders langs bellen om spelers te ritselen. Maar we stonden er vervolgens wel. Vloekend, tierend, schoppend en verliezend. Op veld 5. Maar niemand zag het. Gelukkig.

Lees verder “Ik neem afscheid…”